Początek XX wieku charakteryzuje rozrost miasta, poprzez włączenie doń podmiejskich wówczas wsi – Jeżyc, Łazarza, Wildy i Górczyna, a co za tym idzie, wzmożone zainteresowanie architektów nowymi dzielnicami Poznania. Biegnąca przez Jeżyce Grosse Berliner Strasse stała się jedną z najważniejszych arterii w mieście. Wcześniej, już od pierwszej połowy XIX wieku kursowały nią transporty pocztowe do Berlina – zajmowało im to dwadzieścia sześć godzin. Pod koniec XIX wieku, gdy zniesiono zakaz zabudowy na przedpolach twierdzy, zabudowa ulicy zaczęła piąć się coraz wyżej, obrastając w strojne, często secesyjne kamienice.

Jeżyce pełne są do dziś projektów architektonicznej spółki Herman Böhmer & Paul Preul. Po tych znanych przedsiębiorcach zachowała się również kamienica pod numerem 5 na Dąbrowskiego. Ten czterokondygnacyjny budynek, który przetrwał na szczęście wojenną zawieruchę, wyróżnia się znacznie na tle sąsiedniej zabudowy.

Niemal od początku kamienica służyła goszczeniu mieszkańców miasta i okolic. Na parterze urządzono restaurację z salą widowiskową Roberta Bandolina, która z czasem przekształcona została w lokal o charakterze rozrywkowym o nazwie Alt-Posen Vergnügungslokal.

Teatr umościł się na Dąbrowskiego 5 już w 1923 roku i tak jest do dzisiaj. Teatr Nowy, ma się rozumieć, będący niegdyś częścią Teatru Polskiego. Jego drugie, w pełni samodzielne życie, dała mu Izabella Cywińska, robiąc z tej sceny jedną z najciekawszych w Polsce. Po śmierci Cywy, jak ją nazywano w środowisku teatralnym, Nowy nosi jej imię i jest niezmiennie jedną z najważniejszych instytucji kulturalnych Poznania oraz jedynym publicznym teatrem ulokowanym poza centrum miasta.