Łazarskie ulice pełne są realizacji kamienicznych, które do dzisiaj wywierają ogromne wrażenie. Wiele osób kojarzy z pewnością zabudowę założenia urbanistycznego Johow Gelande, ale mamy na Łazarzu jeszcze jeden niezwykle efektowny kompleks z początku XX wieku. Odpowiada za niego rodzina Suwalskich, z inicjatywy której wzniesiono siedem kamienic w kwartale ulic Głogowskiej, Matejki, Niegolewskich oraz Limanowskiego. Wszystkie zachowały się w bardzo dobrym stanie, więc możemy podziwiać kunszt fachu budowlanego ich realizatorów.

Założycielem rodu Suwalskich oraz inicjatorem jego potęgi był Jan, który po przejęciu cegielni w Żabikowie, rozpoczął karierę budowniczego. Jego najstarszy syn, Stefan, odpowiedzialny był za projekty budynków, a ich wykonaniem zajmował się ojciec.

Architektoniczną gwiazdą tego przedsięwzięcia jest bez wątpienia narożna kamienica, zajmująca obszerną działkę u zbiegu ulic Głogowskiej i Niegolewskich. Wzniesiona w 1901 roku, została zaprojektowana tak, by pokazać możliwości Suwalskich. Stała się najlepszą reklamą ich przedsiębiorstwa. Ów budynek zdecydowanie się wyróżnia w ciągu ulicy Głogowskiej, szczególnie za sprawą charakterystycznej wieżyczki – celowego zabiegu marketingowego.

Fasada przyozdobiona została cegłą klinkierową, która mieni się w promieniach słońca i wywołuje niesamowite efekty wizualne.

Rodzina Suwalskich zamieszkała na pierwszym piętrze. Mieszkania na tej kondygnacji uchodziły wówczas za najdroższe. Dziś nie ma znaczenia, na którym piętrze znajduje się mieszkanie, bo wszystkie osiągają zawrotne ceny.

Ale zatrzymajmy się jeszcze na podwórzu tej kamienicy, bo było ono kontynuacją zmyślnej kompozycji estetycznej. Jego centralną część zdobiła fontanna z cherubinem, z którego ust tryskała woda, dając uciechę najmłodszym członkom rodziny.

Rodzinna cegielnia Suwalskich w Żabikowie została w trakcie II wojny światowej przejęta przez Niemców. Na jej terenie założono obóz koncentracyjny. Po wojnie Suwalscy podarowali cegielnię Luboniowi, by stała się miejscem pamięci. Na terenie byłego obozu do dziś funkcjonuje Muzeum Martyrologiczne. W rękach rodziny pozostała za to część łazarskich kamienic, na których tak chętnie zawieszamy oko.