20 listopada 2026
lajfstajl
teatr

Wieczory spędzam na scenie

„Na słodkie zaglądam do Sweet Surrender, a sprawdzonym wyborem na kolację jest Południe i Pianta Pizza e Pasta” – mówi Michał Kocurek, aktor Teatru Nowego
ERYK SZKUDLARZ
Michał Kocurek | foto Marcin Sokalski

POLECAM POZNAŃ!
– cykl, w którym Poznaniacy i Poznanianki opowiadają o swoich kulturalnych zainteresowaniach i spędzaniu wolnego czasu w mieście

Michał Kocurek
– aktor teatralny. Na stałe związany z Teatrem Nowym, gościnnie występuje na deskach Teatru Muzycznego – obecnie w Pani Doubtfire. Uczy w Studio STA. Pochodzi z Oświęcimia, mieszka na Jeżycach

Uwielbiam teatr, ale wybrałem zawód, który niemal uniemożliwia mi oglądanie spektakli, bo prawie każdego wieczoru sam jestem na scenie. Dlatego jeśli raz na jakiś czas uda mi się wybrać na spektakl tworzony przez znajomych, jest to wielka radość. A że mieszkam tuż obok mojego Teatru Nowego, oglądam najczęściej nasze produkcje.

Mój ulubiony spektakl to Alte Hajm/Stary dom w reżyserii Marcina Wierzchowskiego, który widziałem już wielokrotnie. Miałem nawet przyjemność zagrać w nim w ramach zastępstwa za Dawida Ptaka, odtwórcę jednej z głównych ról. Od czasu do czasu wpadam na Młynarski. Trochę miejsca, w którym pięknie grają i śpiewają młodsi koledzy i koleżanki. Do innych teatrów niestety nie udaje mi się chodzić regularnie, wyjątkiem jest gdański Teatr Wybrzeże, który gra w wakacje – wtedy mogę nadrobić zaległości.

Uwielbiam wypady do kina, najczęściej wybieram seanse w godzinach południowych, kiedy mam przerwę pomiędzy próbami.

Dzisiaj filmy zaraz po premierach trafiają na platformy streamingowe, dlatego w kinie wybieram najbardziej epickie produkcje, które najchętniej oglądam w IMAX. Ostatnio widziałem Odyseję Christophera Nolana, a w grudniu na pewno wybiorę się na finałową część Diuny.

W domu oglądam raczej kameralne, psychologiczne filmy, nieraz wracając do tych, w których grają ulubieni aktorzy: Daniel Day-Lewis, Leonardo DiCaprio i Christian Bale. Ich talent, wykreowane postaci i poświęcenie, jakie wkładają w przygotowanie roli, bardzo mnie inspirują. Od lat uważam ich za idoli i próbuję naśladować.

Michał Kocurek | foto Marcin Sokalski

Tym, co absolutnie mnie pochłania i resetuje są gry komputerowe. W dzieciństwie pierwszy na osiedlu miałem komputer Atari i na pececie gram do teraz. Od niedawna używam przenośnej konsoli, która świetnie sprawdza się w podróży. Wiele osób traktuje gry z przymrużeniem oka, podczas gdy jest to bardzo poważna, prężnie rozwijająca się sztuka. To już nie bezmyślne klikanie, ale szalenie rozbudowane, wciągające fabuły, niesamowite ścieżki dźwiękowe czy przepiękne wstawki filmowe bardzo wysokiej jakości.

Moje ostatnie odkrycie to Clair Obscur: Expedition 33, przepiękna produkcja, zaprojektowana przez małe francuskie studio.

Wybory, które trzeba w niej podejmować, rozbiły mnie na miliony kawałków. Towarzyszyła temu piękna muzyka, a przedstawiona historia jest chyba najlepszą, jaką kiedykolwiek poznałem. Podobają mi się również projekty polskiego studia CD Projekt Red, jak Wiedźmin czy Cyberpunk 2077, w którego gram teraz.

Dobrze odpoczywam, pracując w firmie budowlanej mojego przyjaciela, Macieja. Dorywczo, w wakacje, wyjeżdżam z nim na budowy, pomagam przy remontach. Oczywiście, wielu rzeczy nie potrafię zrobić, zajmuję się prostymi sprawami: maluję, szpachluję, sprzątam. W międzyczasie dużo rozmawiamy, a głowa może odpocząć od zgiełku codziennych spraw. Poza odpoczynkiem psychicznym, kilka dni takiej roboty pozwala mi jeszcze bardziej docenić pracę w teatrze.

Jestem typem ekstrawertycznym, chętnie otaczam się ludźmi, spotykam z przyjaciółmi, choć oczywiście zdarzają się dni, gdy jestem domowym mrukiem.

Z przyjaciółmi spotykamy się w domach, czasem w dobrych knajpkach. Uwielbiam angielskie śniadanie w Bo., zawsze wyczyszczam talerz do zera. Na słodkie zaglądam do Sweet Surrender na Krasińskiego albo Na Teatralce, a sprawdzonym wyborem na kolację jest Południe na Mickiewicza oraz – szczególnie po pracy – Pianta Pizza e Pasta w Teatrze Nowym. Mają tam pyszną pizzę, świetne makarony i moje ulubione tiramisu. W wieczory, gdy znajomi przychodzą na spektakl, tam spotykamy się najczęściej.

Michał Kocurek w Sweet Surrender | foto Marcin Sokalski

W pracy aktora ważne jest, by dbać o formę, tym bardziej, że zdarza mi się ściągnąć koszulkę na scenie. W moim wieku mięśnie zaczynają zanikać, dlatego zależy mi na utrzymaniu dobrej kondycji jak najdłużej. Przez całe życie bardzo dużo jeździłem na rowerze. Jako nastolatek ścigałem się po Beskidach, bo w naszej nizinnej Wielkopolsce jest ze wzniesieniami raczej kłopot. Rowerowo lubię się wybrać do Puszczykowa i dalej w głąb Wielkopolskiego Parku Narodowego. Latem supuję w jeziorach Puszczy Zielonki, a zimą jeżdżę na snowboardzie. Nieraz dużym wysiłkiem jest sama praca w teatrze. Podczas ostatniego miesiąca prób do Pani Doubtfire w Teatrze Muzycznym zgubiłem siedem kilogramów.

Muzyka towarzyszy mi na co dzień, słucham jej praktycznie cały czas, wykonując inne czynności, choć staram się też wygospodarować momenty, w których zupełnie się jej oddaję.

Włączam wtedy płytę winylową, siadam w fotelu i słucham. Taki sposób słuchania dobrze sprawdza się szczególnie w wypadku muzyki klasycznej i filmowej. Z kolei na koncertach zdarza mi się bywać w Blue Note i Centrum Kultury Zamek. Ostatnim, który pamiętam był występ zespołu Poluzjanci, grupy, z której wywodzi się jazzman Kuba Badach.

Michał Kocurek | foto Marcin Sokalski

Wolne dni spędzam w poznańskich parkach. Zazwyczaj w Parku Sołackim, czasem na Cytadeli lub Parku Mickiewicza. W wakacyjne wieczory zaglądam do Kontenerów, a gdy nie jest tam zbyt tłoczno – dobrze potańczyć w Rewirach. Od czasu do czasu odwiedzam Muzeum Narodowe, gdzie warto szczególnie obejrzeć stałą ekspozycję.

Staram się również nie zaniedbywać czytania, robię to przede wszystkim na czytniku. Moje lektury są oczywiście nieraz związane z rolą, do której się przygotowuję, choć wybieram też takie książki, by zadbać o higienę spędzania czasu i nie skrolować ekranu telefonu w nieskończoność. Niedawno czytałem Szczygła Donny Tartt, wróciłem do Nieznośnej lekkości bytu Milana Kundery i Ulissesa Jamesa Joyce’a w nowym tłumaczeniu Macieja Świerkockiego, które pozwoliło mi odkryć tę powieść na nowo.

Polecamy również

Chcesz wiedzieć o wszystkim, co najważniejsze w poznańskiej kulturze?
O wydarzeniach, miejscach, ludziach, zjawiskach, trendach?
Zapisz się do naszego piątkowego dynkslettera!